Dag 8 - Bandung: Tangkuban Perahu, een actieve vulkaan

Vandaag ging de wekker om 9 uur (anders blijven we gewoon slapen). Op de planning: de actieve vulkaan Tangkuban Perahu. In plaats van een dure tour te boeken, namen we gewoon een Gojek-taxi tot aan de ingang – véél goedkoper en minstens even handig.

De entree was stevig: 200.000 IDR per persoon doordeweeks (±€12), in het weekend zelfs 300.000 IDR. Maar zodra we uitstapten en meteen de enorme krater zagen, wisten we: dit is het waard. Vanuit de verte zie je het water koken in de lava – zo indrukwekkend.

Twee kraters en een onderhandelende gids

We wandelden eerst naar de linkerkant van de krater en daarna naar de rechterkant, waardoor we bijna de halve diameter rondgingen. Aan het eindpunt sprak een gids ons aan: voor 150.000 IDR zou hij ons naar een tweede krater brengen. Na wat onderhandelen betaalden we 100.000 IDR. Nog steeds prijzig, maar we gingen ervoor.

Onderweg vertelde hij dat de vulkaan in 2019 voor het laatst uitbarstte – gelukkig alleen as. Toen hij zelf op de vulkaan stond, moest hij hals over kop vluchten. Onderweg zagen we nog lichte lavastenen liggen die verrassend licht aanvoelden, bijna nep.

De wandeling ging door een stukje oerwoud, waar we zowel zwarte apen als de grijze soort zagen die we eerder al tegenkwamen. Fantastisch om ze zo van boom naar boom te zien slingeren.

En toen stonden we ineens tussen twee kraters in: links de ene, rechts de andere. Bizar. Bij de tweede krater mochten we zelfs naar beneden wandelen, op pure vulkaanas. Een gek gevoel, alsof de grond onder je een beetje meegeeft. Ook hier lag water in de krater, gevormd door regen. Ondertussen maakte de gids creatieve foto’s en filmpjes van ons – leuk extraatje.

Onderhandelen voor een busje naar Lembang

Op de terugweg bleek een Gojek nemen onmogelijk. Gelukkig stond er een busje klaar dat ons naar Lembang kon brengen. Eerst vroegen ze 200.000 IDR, maar we onderhandelden naar 120.000 IDR en konden direct mee.

In Lembang aangekomen was het al 15 uur (intermittent fasting zonder het te proberen). We vonden een oud shoppingcentrum waar Noah meteen een voetbaloutfitje spotte – lokaal team, voor amper €2. Daarna gingen we boven eten bij een druk tentje vol locals (altijd een goed teken). Voor slechts 10.000 IDR (€0,45) genoten we van de lekkerste Mie Ajam (noedelsoep met kip) van de reis tot nu toe. Overheerlijk.

Na de late lunch namen we weer een Gojek richting hotel. Daar deden we rustig aan: Noah werkte nog wat wiskunde en een Frans werkwoordenspelletje, en wij rustten uit.

Nog één keer street food: Sudirman Street

’s Avonds besloten we nog één keer een food street uit te testen: Sudirman Street. Noah wilde per se wandelen, dus wij deden er een stevige 40 minuten over. Onderweg weinig bijzonders, maar beweging is ook wat waard. Bij aankomst leek de plek gezellig, maar de prijzen waren hoog en de verkopers behoorlijk opdringerig. Dat was niet echt ons ding, dus stapten we al snel weer door.

Bram herinnerde zich nog een andere straat: Jalan Sibadak. We wandelden nog 10 minuten en besloten – hongerig als we waren – om gewoon het eerste drukke restaurantje met locals binnen te stappen: Kobe Restaurant. En dat bleek een schot in de roos. Noah at frietjes met rijst (waarom ook niet), Bram ging voor Ramen Tom Yum en ik voor nasi met Japanse champignons. Grote porties, lage prijzen en heerlijk eten. Gelukkiger konden we niet zijn.

Uiteindelijk bleek dat Sudirman gewoon uitkomt op Jalan Sibadak – we hadden dus een omweg gemaakt. Maar hé, het smaakte er niet minder om.

We pakten die avond nog onze rugzakken in. Morgen staat een lange treinrit naar Yogyakarta voor de deur.

← Vorige dag

Volgende dag →