Dag 7 - Bandung: rustdag met schoolwerk en Mie Gacoan

Na enkele drukke dagen besloten we het vandaag rustig aan te doen. De weersvoorspellingen zagen er niet al te best uit, dus we lieten de wekker weer links liggen. Uitslapen lukt verrassend goed – Noah en ik werden pas rond 11 uur wakker (de jetlag is er nog een beetje, maar valt gelukkig erg mee).

We startten de dag op het gemak: eerst een kort lesje Frans met Noah (herhaling van de eerste woordjes), en daarna richting Haji Wong, een Chinees restaurantje op amper een paar meter van ons hotel. Zoals steeds werden we er supervriendelijk onthaald – wij blijven in dit soort plekjes duidelijk een rariteit. Het eten was heerlijk, alweer een schot in de roos.

Een mislukt mall-bezoek

Daarna waagden we ons aan iets totaal anders: een mall-bezoek. Met regen op komst leek het slim om een dak boven ons hoofd te hebben. Alleen: de hemel bleef blauw, en malls zijn helemaal ons ding niet. Na tien minuten stonden we weer buiten. Wat wel echt bizar was: ook hier aan de ingang gezichtsherkenning, zelfs om een winkelcentrum binnen te gaan.

Opvallend: de prijzen bij H&M en Uniqlo zijn hier minstens even hoog als in België. Hallucinant als je bedenkt dat het gemiddelde loon hier maar zo’n €250 per maand bedraagt. Voor de lokale bevolking zijn die merken dus onbetaalbare luxe.

Schoolwerk bij Mie Gacoan

We maakten er een schooldag van voor Noah. Dus trokken we weer naar onze vertrouwde plek: Mie Gacoan. Op het overdekte terrasje — met spotgoedkope drankjes en gratis wifi – werkte Noah rustig verder. Hij maakte zijn laatste herhalingsoefening van wiskundeboek 1 (boek afgerond!) en oefende daarna nog het alfabet voor Nederlands. Ook dat zit er nu helemaal in.

Bovendien is de eerste reizigersdiarree ook een feit, dus in de buurt van een wc blijven leek vandaag geen slecht idee – maar dat weerhield ons uiteindelijk niet om ’s avonds toch nog naar de night street food market te trekken.

Avond op de night street food market

De straat was afgesloten voor gewoon verkeer, maar niet helemaal – auto’s blijven er toch langsrijden. Je moet je dus een beetje zigzaggend een weg banen tussen verkeer en eten, op zich al een avontuur.

Het aanbod is gigantisch: van fried chicken, pizza’s en dim sum tot noedels, nasi in alle varianten, satés, zeevruchten, macaroni, gebakken bananen (pisang), Indonesische pannenkoeken, en nog zoveel meer. Hoewel het redelijk rustig was, hing er een gezellige sfeer.

Na wat rondkijken kozen Noah en ik voor een heerlijke gebakken banaan bij Kang Pisang, geserveerd met melk, hagelslag en geraspte kaas – een vreemde combo misschien, maar écht verrassend lekker. Bram ging voor macaroni bij Makaroni Ceuceu. Niet zomaar pasta, maar een snackvariant: droge macaroni in een plastic zakje, gemengd met chili-olie en kruiden, eigenlijk meer zoals chips. En verrassend smaakvol.

Daarna deelden Noah en ik nog een pizza bij Pizza Original Cheese Chizz’in, terwijl Bram zich waagde aan cimol bojot bij Cimolbojotaa: gefrituurde kipballetjes (ayam), geserveerd met een kruidenmix die je zelf mag kiezen. Met wat hulp van een vriendelijke local koos hij de juiste kruiden – en het bleek superlekker.

Street food blijft echt een feestje hier. We kijken ernaar uit om in Yogyakarta nog meer van deze lokale smaken te ontdekken.

← Vorige dag

Volgende dag →