Dag 19 - Tumpak Sewu: het absolute hoogtepunt van onze reis

Vandaag ging de wekker al om 6 uur, want dit mochten we echt niet missen: een uitstap naar Tumpak Sewu, een van de mooiste watervallen van heel Indonesië. Onze chauffeur Akbar stond om 6u30 al klaar, en we vertrokken richting de bergen.

Onderweg naar de bergen

Onderweg zagen we de scholen net beginnen, want hier start de schooldag al om 6u30. Voor Noah een ondenkbaar idee. We genoten van de levendigheid op straat, en daarna ging het steeds hoger, over bochtige wegen met prachtige uitzichten op rijstterrassen en een vulkaan.

Het uitzichtpunt: een halve cirkel vol watervallen

Na zo’n twee uur rijden kwamen we aan, en na amper een paar meter wandelen stonden we bij een uitkijkpunt dat ons letterlijk omverblies. Voor ons lag een halve cirkel vol watervallen, met in de verte de machtige Mount Semeru (3.676 m), de hoogste vulkaan van Java. Het water van Tumpak Sewu komt trouwens van die vulkaan: de rivier Glidik stroomt van de flanken van de Semeru naar beneden en voedt de waterval. Alleen dit zicht was de trip al waard. En eerlijk: dit was het enige beeld dat we vooraf op foto hadden gezien.

De afdaling: avontuur met een hoofdletter A

Maar natuurlijk wilden we meer, dus begonnen we aan de afdaling. Eerst via gewone trappen, maar al snel via trapjes waar het water overheen stroomde, door de watervallen heen en over glibberige paadjes. Avontuurlijk met een hoofdletter A, en we genoten van elke klauterpartij.

Beneden stonden we plots oog in oog met de reusachtige waterval zelf. Het water stort er van zo’n 120 meter hoog naar beneden, met een donderend geraas en een nevel die je tot ver voelt. We liepen van de ene kant naar de andere, telkens op zoek naar een nieuw uitzicht en de perfecte foto. We waren het er unaniem over eens: dit is het mooiste natuurfenomeen dat we ooit hebben gezien.

Goa Tetes: een sprookjeswereld van water

Na een tijdje trokken we verder langs de rivier richting Goa Tetes. Deze plek is minstens even spectaculair. Werkelijk overal waar je kijkt, stroomt water van de rotsen: kleine watervallen, grote watervallen, water dat uit spleten sijpelt. Het voelde alsof we midden in een sprookje rondliepen.

Op een veilige plek liet ik mijn drone opstijgen. Spannend, want tussen de bergen had ik geen goede satellietverbinding, maar ik heb er een paar prachtige beelden mee kunnen maken.

Bij de grotten klommen we nog verder omhoog langs de watervallen. In de eerste grot konden we diep het water in. De tweede lieten we aan ons voorbijgaan, want die was net iets te nat en te glibberig om veilig te doen met al onze spullen. Maar wat een avontuur.

Uiteindelijk waren we bijna vier uur beneden, dubbel zo lang als de meeste bezoekers. Akbar wist gelukkig dat we de hike gingen doen, maar keek toch even verbaasd toen we zo lang wegbleven. We konden gewoon niet stoppen met genieten.

De klim terug

De terugrit duurde bijna drie uur. Er reden veel vrachtwagens die stenen van de vulkaan vervoerden, dus het ging traag, en onze chauffeur moest voortdurend inhalen in de bochten. Maar zelfs dat kon ons niet deren. We dachten dat de dag er zo goed als op zat, maar niets was minder waar.

Voetbal met de lokale kinderen

Toen we terugkwamen bij het hotel, zagen we kinderen verzamelen op het voetbalveld vlak voor onze deur. Er begon net een training, en je kon zien dat Noah’s hart een sprongetje maakte.

Binnen de kortste keren had hij zijn slippers uitgeschopt en zijn sandalen aangetrokken. Met een verlegen maar vastberaden blik vroeg hij of hij mocht meedoen. Natuurlijk mocht dat. De kinderen en de trainer waren meteen enthousiast en bestookten hem met vragen. Speelde hij in België ook voetbal? Was hij fan van Real Madrid of van Barcelona? Het ijs was snel gebroken, en Noah werd de attractie van de avond.

Hij trainde mee alsof hij er al weken bij hoorde, en toen er na de training een wedstrijdje werd gespeeld, stond hij gewoon mee op het veld. Zijn team won met 2-0, en hij scoorde zelf een van de doelpunten. Zijn glimlach zei alles: voor hem was dit minstens zo’n hoogtepunt als de watervallen die ochtend.

Dit soort momenten kun je niet plannen, en precies daarom zijn ze zo waardevol. Een bal is een taal die kinderen overal ter wereld spreken.

Avondeten aan Jalan Raya Gempol

Na de match namen we een korte pauze in het hotel, maar we wilden toch nog iets eten. We namen een Gojek naar Jalan Raya Gempol, het straatje waar we de dag ervoor overdag al waren gepasseerd. Volgens onze gids Akbar was het er ’s avonds extra gezellig, en hij had gelijk: het ene restaurantje naast het andere, overal lichtjes en een levendige sfeer.

Na zo’n dag was onze energie wel wat op, dus we kozen voor een eenvoudig Chinees restaurant. Niet meteen het meest sfeervolle plekje, met fel tl-licht, maar het eten was heerlijk. Mijn favoriet stond op de kaart, nasi kung pao, en dat maakte alles goed. En de prijs was, zoals overal in Malang, spotgoedkoop.

Met een tevreden gevoel namen we een Gojek terug naar het hotel. Nog snel de rugzakken inpakken, want de volgende dag wachtte er alweer een nieuw avontuur, en dan onder de lakens.

Van watervalmagie tot voetbalgeluk

We waren het unaniem eens: dit was het absolute hoogtepunt van onze reis tot dan toe. Tumpak Sewu betekent in het Javaans “duizend watervallen”, en die naam heeft de plek niet gestolen. En dat Noah dezelfde avond zijn eigen hoogtepunt beleefde op een voetbalveld in Malang, maakte de dag compleet.

Nu, zoveel maanden en ervaringen later, is dit nog steeds een van de absolute hoogtepunten van onze volledige wereldreis.

Onze overnachting

Ook deze nacht sliepen we in RedDoorz Syariah @ Jl. Cengger Ayam Dalam. Liever meer opties bekijken? Vergelijk andere hotels in Malang via Booking.

← Vorige dag

Volgende dag →