Dag 13 - Yogyakarta: chilldag, breaking news en streetfood op Malioboro

Vandaag hielden we het bewust rustig: een echte chilldag aan het zwembad. Bram haalde ontbijt bij Via Via, stokbrood met choco, dat meteen onze brunch werd. Noah en ik sprongen weer in het zwembad voor spelletjes en baantjes, terwijl Bram ook zijn zwembroek aantrok.

In de namiddag deden we opnieuw wat korte lesjes met Noah: Frans en wiskunde. Geen overload, wel kleine stukjes zodat het blijft hangen. Daarna werkte ik aan mijn blogs, ideaal met een laptop aan het zwembad en uitzicht op Noah en Bram die aan het spelen waren.

En dan, breaking news: ons artikel verscheen vandaag in De Standaard, in de weekendbijlage. Het gaat niet alleen over onze reis, maar ook over de weg ernaartoe en hoe we dit avontuur konden waarmaken. Heel bijzonder om ons verhaal terug te zien in zo’n grote krant. We kregen meteen heel wat nieuwe volgers op Instagram, welkom allemaal.

Van toeristische drukte naar authentiek genieten

Na deze heerlijk relaxte dag besloten we om ’s avonds toch nog even op verkenning te gaan. Bram had gelezen dat Malioboro Street dé plek zou zijn om te wandelen en streetfood te ontdekken. Eenmaal aangekomen merkten we meteen dat het zaterdagavond was: een drukte van jewelste. Overal toeristen, locals, lichtjes, muziek en een aaneenschakeling van winkeltjes en kraampjes. Denk aan souvenirshops, batikwinkels en talloze restaurantjes. Voor ons voelde het eerlijk gezegd eerder als “moeten” dan als een ontspannen avondwandeling, maar toch lieten we ons nieuwsgierig meevoeren door de stroom mensen.

Honger hadden we sowieso, dus toen we een lieve dame satétjes zagen grillen op straat, konden we niet weerstaan. Eenvoudig, spotgoedkoop en overheerlijk. Terwijl we aten, dacht Bram aan een tip die hij online had gevonden: een keten genaamd Gudeg Yu Djum, ontstaan vanuit een kokin van de sultan die bekend stond om haar gerecht met jackfruit. Na haar dood groeide dit uit tot dé plek om dit typisch gerecht te proeven. We stapten nieuwsgierig binnen bij een van de filialen, maar al snel bleek dat er geen keuzemenu was: je krijgt gewoon het enige gerecht dat er nog beschikbaar was. We besloten dit keer over te slaan en verder te trekken.

Onze volgende stop werd Angkringan Kopi Joss Pak Tomi. Om er te komen moesten we een klein stukje langs een drukke weg zonder voetpad lopen (gelukkig stonden de auto’s muurvast in de file, dus konden we veilig wandelen). En wat een verrassing toen we aankwamen: een klein eetkraampje met een authentieke, gezellige setting. Er lagen matjes langs een riviertje waar je op de grond kon zitten, en er waren rijen met satéstokjes in alle mogelijke varianten. Je koos gewoon wat je wilde en liet het daar vers grillen. We genoten van de heerlijke kip-saté en pakketjes rijst in bananenblad, puur, simpel en zo lekker.

Na dit gezellige diner wandelden we richting het station en namen van daar een Gojek terug naar ons hotel. De avond sloten we af met een paar potjes Uno, Rummikub, Pim Pam Pet en dammen. Supergezellig, tot Noah verloor. Dan is de pret er even af, verliezen blijft moeilijk. Daarna doken we met een tevreden gevoel ons bed in.

← Vorige dag

Volgende dag →