Soms zijn het niet de grote highlights die het langst blijven hangen, maar net die ene namiddag waarop alles klopt.
In december 2025, midden in onze tijd in Kampot, stapten wij in een tuktuk voor een Cambodjaanse cooking class. Geen strak schema, geen stress. Gewoon: samen koken, proeven en leren. En ja – Noah deed net zo hard mee als wij.
Wat volgde, was vier uur lang vertragen, lachen, stampen met een vijzel en vooral: ontdekken hoe toegankelijk, lekker en puur de Khmer-keuken eigenlijk is.
Praktische info in één oogopslag
Waar? Kampot, Cambodja
Duur: ± 4 uur (ophalen tot terugbrengen)
Prijs: $25 p.p. (kinderen krijgen korting)
Lesmomenten:
8:30 – 12:00
13:30 – 17:00
Groep: max. 10 personen (wij waren met 8)
Geschikt voor: alle leeftijden, ook met kinderen
Inclusief: marktbezoek, tuinpluk, 3 gerechten + dessert, transport, Engelstalige begeleiding
Wij deden de cooking class bij Eco Lotus Cooking Class.
👉 Boeken kan eenvoudig via GetYourGuide: https://getyourguide.tpo.lu/mYobEsa0
Van tuktuk tot markt: zo begon het
Om 14u20 zouden we opgehaald worden, maar om 14u10 kreeg Bram al een berichtje: “Tuktuk is here.”
Vlug klaarmaken dus. En even later zaten we samen met een Spaans koppel te hobbelen richting de Samaki Market, in het centrum van Kampot.
Daar ontmoetten we Samon, onze kok en gids. Niet veel later sloten ook twee Australische vrouwen aan en was de groep compleet.
We wandelden door de markt, proefden hier en daar kleine dessertjes, en Samon legde uit wat we nodig hadden. Geen toeristisch verhaaltje, maar gewoon: dit gebruiken we, dit groeit hier, dit smaakt zo.
Na een half uurtje stonden we weer buiten, met zakken vol verse ingrediënten.
Koken tussen de rijstvelden
Met de tuktuk reden we verder, net buiten de stad, naar Eco Lotus Lodges. Een rustige plek, omringd door groen.
Voor we ook maar één mes vastnamen, trokken we eerst de tuin in. Lemongrass, boontjes, kruiden… alles vers van het veld.
Daarna begon het echte werk.
Groenten snijden.
Veel groenten.
En dan: curry maken. Niet uit een potje, maar écht maken.
Met een vijzel.
Twintig tot dertig minuten stampen.
Lemongrass, kurkuma, galangal, look, kaffirlimoenblaadjes.
Fitness overbodig, als je dit elke dag doet.
Iedereen z’n eigen pannetje (ook Noah)
Iedereen kreeg een eigen gasvuurtje en pan. Dat vonden wij meteen een grote meerwaarde: je kookt echt zelf, op je eigen tempo.
We maakten drie gerechten:
Amok met kip
Rode curry met kip
Lok lak met rund
En Noah? Die had ook z’n eigen pan. Hij deed alles zelf mee — snijden, roeren, bakken. Zo mooi om te zien hoe hij helemaal opging in het moment. Geen schermen, geen afleiding. Gewoon samen koken.
Het leuke aan Cambodjaans eten is dat het niet spicy is van zichzelf. Je voegt pittigheid later toe, als je dat wil. Perfect dus met kinderen.
Er werd vooraf ook gevraagd naar allergieën of vegetarische wensen, en daar passen ze het menu zonder problemen op aan.
Samen aan tafel
Na het koken schoven we samen aan tafel.
We proefden ons eigen werk. En ja — het was écht heerlijk.
We zaten meer dan voldaan…
Tot er ook nog een dessert verscheen. 😄
Met een warm gevoel namen we afscheid van de groep. De tuktuk bracht ons terug naar onze hostel, een beetje moe, heel tevreden.
Is deze cooking class geschikt met kinderen?
Absoluut.
Noah was 10 jaar, maar eerlijk: dit kan met jongere én oudere kinderen. Je voelt zelf aan wat je kind wel of niet doet. Er is geen druk, geen “moeten”.
Waarom dit zo goed werkt met kinderen:
iedereen heeft z’n eigen pannetje
geen pikant eten
veel doen, weinig stilzitten
korte verplaatsingen
kleine groep
Onze tips als je dit ook wil doen
Kies gerust de namiddagles: minder warm, rustiger tempo
Ga met een lege maag — je eet veel 😄
Laat je kind mee beslissen en doen
Ook perfect als je maar kort in Kampot bent
Samengevat: waarom wij dit zo’n aanrader vinden
✔️ Authentieke kennismaking met de Khmer-keuken
✔️ Marktbezoek + koken + eten in één ervaring
✔️ Kleinschalig en persoonlijk
✔️ Heel toegankelijk met kinderen
✔️ Mooie afwisseling van stad en platteland
Zo’n namiddag waarop je even voelt waarom je reist.
Niet om te “zien”, maar om mee te doen.
